เราอาจจะเคยเห็นหน้าเห็นตาของ THAIRUN Brand Ambassador อย่าง “อูมมี่” (นางฟ้าแฟนซีอูมมี๊ศรีธัญญา) นักวิ่งที่ชอบส่งต่อรอยยิ้มให้กับนักวิ่งร่วมสนาม นอกจากความแอคทีฟของอูมมี่แล้ว ยังรวมไปถึงการแต่งชุดแฟนซี ที่ทำให้ใครหลาย ๆ คนจดจำได้

ถึงภายนอกจะเป็นคนดูสดใส เฮฮา แต่พอได้พูดคุยกับอูมมี่แล้ว จะพบว่าเขามีเรื่องราวที่น่าสนใจไม่แพ้กัน งานนี้ ไทยรันจะพาไปเจาะตัวตนของแบรนด์แอมฯ คนล่าสุดของเรากัน

ครั้งแรกที่เริ่มวิ่ง เป็นมายังไงถึงได้มาวิ่ง
ตอนที่เราเริ่มวิ่งครั้งแรก เมื่อ 2 – 3 ปี ที่แล้ว ตอนนั้นเรามีน้ำหนักประมาณ 130 กก. เรียกว่าอ้วนมาก แล้วตอนที่ไปวิ่งครั้งแรกนี่ ไปลงงานวิ่งเลย วิ่งแบบคนไม่รู้เรื่อง ไม่มีความรู้อะไรเลย เหตุผลที่เราตัดสินใจลงงานวิ่งครั้งนั้น เพราะเราเห็นเพื่อน คนรอบข้างเราเขาคุยเรื่องวิ่ง พูดเรื่องวิ่งกัน แล้วเรารู้สึกว่าเราเหมือนคนนอกกลุ่ม ฮ่า ๆ คือเราอยู่ตรงนั้นในวงสนทนา แต่ไม่รู้เรื่องอะไรที่เขาคุยกันเลย รู้สึกแปลกแยก เลยแบบ เออ ลองไปลงงานวิ่งดู แต่ตอนนั้นที่ไป ก็ไม่ได้บอกเพื่อนนะ เพราะว่าอาย ไม่กล้าถามเพื่อนว่าต้องทำอะไรบ้าง งานวิ่งแรกยังใส่รองเท้าผ้าใบธรรมดาอยู่เลย

ไม่รู้ว่าเป็นนักวิ่งหน้าใหม่ควรไปวิ่งเส้นทางปกติง่าย ๆ นี่เราก็ไปลงงานที่เส้นทางคดเคี้ยว ขึ้นเนิน ลงเนินเต็ม ๆ จากวันนั้นที่ไปลองวิ่ง จนวันนี้ก็เกือบ 3 ปี แล้ว ตอนนี้เราไปวิ่งเทรลระยะ 60 กม. พอลองมองย้อนไปเมื่อก่อน โอ้โห แค่วิ่ง 4 กม. ตอนนั้นแทบลาก หายใจหอบ พยาบาลเดินตามหลัง ฮ่า ๆ มาไกลจริง ๆ …. บอกได้เลยว่ามันเป็นกีฬาที่ต้องใช้ตัวเราล้วน ๆ เลย ถ้าเราเคารพตัวเองมากพอ ตั้งใจ เต็มที่กับมัน ยังไงเราก็ไปถึง

เช้านี้ บรรลุเป้าหมาย วิ่งสานสัมพันธ์ 32Kms..เริ่มสตาร์ที่ศาลเจ้า ออกตัวมาได้ 20กว่านาที ที่ กม.ที่ 4 เกิด…

นางฟ้าแฟนซีอูมมี๊ศรีธัญญาさんの投稿 2020年10月10日土曜日

พอได้เริ่มมาวิ่งแล้ว อะไรทำให้เราชอบ หรือหลงรักกับกีฬาชนิดนี้
มันมีหลาย ๆ คนชอบบอกเสมอเวลาเล่นกีฬาว่า เราไม่แข่งขันกับคนอื่น มันแข่งขันกับตัวเอง แต่ท้ายที่สุดทุกกีฬา เราก็ชอบเอาตัวเอง มาวัดเป็นสถิติแข่งกันอีก ลองดูอย่างกีฬา ฟุตบอลทีมชนะเพียง 1 ทีม หรือว่ายน้ำมีคนได้ขึ้นโพเดียม 3 ที่

แต่ในวันที่เราวิ่งเข้าเส้นชัยครั้งแรก แล้วได้รับเหรียญมาในครั้งนั้น มันทำให้เรารู้สึกว่า สำหรับการวิ่งแล้ว ถ้าเราเคารพตัวเองมาก ต่อสู้กับความรู้สึก แข่งกับตัวเองจริง ๆ และทำมันให้เต็มที่ ไม่ว่ายังไง ทุกคนที่ยืนบนโพเดียม ได้รับเหรียญ ได้รับเสื้อฟินิชเชอร์ คือ ทุกคนที่พยายามมากพอ ได้รางวัลกันหมด เราเลยรู้สึกว่ากีฬานี้ มันสามารถพูดได้เต็มปาก นี่ล่ะ กีฬาที่ไม่ได้แข่งกับใคร แข่งกับตัวเองล้วน ๆ

พอเราเข้าใจความรู้สึกนี้ เราถึงหลงรักการวิ่งมาก ๆ เราทำทุกอย่างเพื่อจัดการตัวเองให้ออกไปวิ่งให้ได้ ช่วงนั้นมีปัญหาหัวเข่า เลยพยายามใช้การเวทเทรนนิ่ง เข้ามาผสมกับการซ้อมวิ่ง ควบคู่กันไป

อูมมี่แล้วเคยยอมแพ้ ไม่อยากวิ่งต่อบ้างไหม
ต้องหาเหตุผลให้เจอว่าวิ่งเพราะว่าอะไร ไม่เอาคำว่าสุขภาพนะ ถ้าสำหรับตัวเราเอง สุขภาพดี สุขภาพแข็งแรง เราไม่ใช้เหตุผลนี้ เพราะคำว่าสุขภาพดีของแต่ละคน มันไม่เท่ากัน สุขภาพแข็งแรงของแต่ละคนความหมายไม่เหมือนกัน

ยิ่งสำหรับนักวิ่งที่วิ่งเป็นประจำ พอถึงจุดหนึ่งเราวิ่งให้สุขภาพดี เพราะเหตุผลนี้ เหตุผลเดียว มันก็อาจจะทำให้เราดาวน์ไปเลย ไม่อยากจะวิ่งอีกแล้ว เหมือนเราหมดความอยากวิ่งไป หรือเราป่วยเข้าโรงพยาบาลไปหลายวัน ออกมาเราก็มีแรงฮึดอยากไปวิ่ง เพื่อให้สุขภาพดี แต่พอเราสุขภาพดี เราก็เหมือนอยู่ในจุดที่อิ่มตัว ไม่อยากจะไปวิ่ง

มันเลยทำให้ใครหลาย ๆ คนหยุดวิ่งไป หมดแพสชันในการวิ่ง เพราะเหตุผลนี้มันผลักเราไปได้ไม่นาน ตอนที่เราวิ่งในสนาม เราได้เห็นนักวิ่งแต่งแฟนซีมาวิ่งกัน เราเลยคิดว่า อยากจะแต่งตัวแบบนี้ไปวิ่งบ้าง มันเลยเป็นสิ่งที่ผลักให้เราไปวิ่ง หลงรักการวิ่ง อยู่มาวันหนึ่งมีคนชวนไปวิ่งเทรล เราไปลองแล้วเราชอบมาก กับการวิ่งในป่า เราเลยมิกซ์แอนด์แมทช์ แต่งตัวแฟนซี แต่ไปวิ่งเทรล สรุปแล้วมันเป็นอะไรที่ลงตัวมาก

เราซ้อมทุกวันเพื่ออะไร เพื่อให้เราวิ่งได้ไกลขึ้น ได้ชื่นชมธรรมชาติที่สวยงามได้มากขึ้น ที่สำคัญเรายังได้ดูแลนักวิ่งคนอื่น ๆ ที่บาดเจ็บ ได้คอยช่วยเหลือ นี่ล่ะ มันเป็นความสุขของเรา เป็นเหตุผลที่เราออกไปวิ่ง แต่ถ้าบอกว่าไปวิ่งเพื่อแข็งแรง เพื่อสุขภาพดี เพื่อออกกำลังกาย เราว่าเหตุผลมันบางไป พอเหตุมันบาง คนส่วนใหญ่เลยเลิกวิ่ง ไม่ไปต่อ เพราะเขาไม่รู้ว่าเขาจะทำไปเพื่ออะไร

ขอบคุณตัวเอง ที่นำพาชีวิตไปอยู่ในที่ ที่เรียกว่า #ความสุขให้ป่าเขา โอบกอดเราไว้ 🏞🏃‍♂️🏞🏃‍♂️🏞❤🌹2 วันแล้ว…

นางฟ้าแฟนซีอูมมี๊ศรีธัญญาさんの投稿 2020年9月29日火曜日

จากวันนั้นที่วิ่ง 4 กม. จนตอนนี้ไปวิ่งเทรล เราเพิ่มระยะขึ้นเรื่อย ๆ ไปมากกว่านี้อีกไหม
เพิ่ม … เหตุผลที่เราเพิ่มระยะวิ่งไปเรื่อย ๆ เพราะระยะเทรลที่เราเคยวิ่งไกลสุดประมาณ 40 กม. พอเราตัดสินใจที่จะลงวิ่งในระยะที่ไกลกว่าอย่าง 60 กม. มันทำให้เราต้องหมั่นซ้อม จัดตารางชีวิตเพื่อลงวิ่งในระยะที่ไกลขึ้น ไม่ว่าจะเรื่องการกิน การนอน การทำงาน หรือด้านจิตใจเราก็ต้องดูแล สิ่งที่เราได้มามันทำให้เราพบกับคำว่าชีวิตนักกีฬา มันคือความมีระเบียบวินัยที่เราได้มา

การเพิ่มเป้าหมายเป็นระยะ ช่วยเปลี่ยนชีวิต มีวินัยได้จริง?
เรารู้สีกได้เลยว่า การที่เราตัดสินใจเพิ่มระยะขึ้นเรื่อย ๆ มันทำให้เรามีวินัยในการใช้ชีวิต เราเลยตัดสินใจว่า ทุก ๆ สองเดือน เราจะลงวิ่งเทรลระยะ 60 กม. แล้วปีหน้าจะเพิ่มระยะเป็น 100 กม. เพราะเราได้ความเป็นระเบียบวินัยมากขึ้น ไม่ใช่แค่มุมเดียว แต่เป็นหลาย ๆ มุมของชีวิต

และระยะที่มากขึ้นในเทรลนะ มันจะทำให้เราเปิดประสบการณ์ เปิดตา มองเห็นธรรมชาติที่สวยงาม ที่เป็นความสามารถของเราล้วน ๆ ในการขึ้นไปดูวิวบรรยากาศนั้น ไม่ใช่เพียงแค่เหตุผลที่อยากจะชนะใจตัวเอง มันบางไป

อูมมี่จัดการยังไง เมื่อรู้สึกท้อแท้ รู้สึกดาวน์ในชีวิต และทำให้ไม่อยากออกไปวิ่ง
เรารีเฟล็กซ์ หรือทบทวนย้อนดูจิตใจตัวเองบ่อย ๆ ไม่จำเป็นต้องหาที่เงียบ ๆ ที่ที่ไม่มีใครนั่งทบทวน ย้อนดูจิตใจตัวเองนะ เพียงแต่ ณ ตรงนั้น เวลานั้น เราตามความรู้สึกตัวเองให้ทัน ลองหยุดอยู่กับตัวเอง แล้วถามตัวเองว่า เรารู้สึกยังไง ถามตัวเองบ่อย ๆ ว่าเรารู้สึกยังไง ทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้น และสุดท้ายเราจะจัดการบริหารความรู้สึกนั้นยังไง สามคำถามนี้เราใช้อยู่เป็นประจำ

บางครั้งเราก็นึกถึงพ่อของเรา นึกถึงเขาว่า ถ้าเป็นเขาจะทำยังไง อันนี้ก็ใช้ได้นะ ลองนึกถึงคนที่เรารัก แล้วเราก็ตั้งคำถามว่าถ้าเป็นเขา เขาจะทำยังไง อันนี้หลายคนเอาไปใช้ก็ได้คำตอบเหมือนกัน แต่ถ้าเราหาใครไม่ได้ สามคำที่เราบอกไป มันเป็นสิ่งช่วยให้เราตามสติทันกับอารมณ์เราได้

2 ปีที่แล้ว วิ่ง 4 กม. ยังหอบ รถพยาบาลตามท้ายมาวันนี้ จบ อัลตร้าเทรล 60 กม. จากฟันรัน …. สู่อัลตร้าเทรล…

นางฟ้าแฟนซีอูมมี๊ศรีธัญญาさんの投稿 2020年9月28日月曜日

อยากฝากอะไรถึงนักวิ่งทั้งหน้าเก่า และหน้าใหม่
สิ่งที่อยากฝาก หรือสิ่งที่เราเห็นอยู่เป็นประจำในวงการวิ่ง คือ หลายคนเห็นสถิติของคนอื่นวิ่ง แล้วเราอยากวิ่งให้ได้เท่าเขา วิ่งเหมือนเขา จนบางครั้งเราก็ลืมไปเองว่า เราก็เป็นนักวิ่งหน้าใหม่ อีกอย่างคือเราเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเขา ว่าทำไมเราวิ่งไม่ได้เท่าเขา มันทำให้เราไม่อยากวิ่งอีกเลย

อยากฝากถึงนักวิ่งหน้าใหม่ เส้นทางใครเส้นทางมัน เพซใครเพซมัน ทุกอย่างต้องมีก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่สอง ก้าวที่สาม ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป อย่าข้ามขั้น อย่าลัดขั้นตอน อย่าไปสนใจว่าคนอื่นเขาจะคิดยังไง สิ่งสำคัญเราต้องตอบให้ได้ว่า เราวิ่งไปเพื่ออะไร เราวิ่งไปทำไม แล้วเราจะมีความสุขกับการวิ่งได้อย่างไร อันนี้คือสิ่งสำคัญ