“พี่อุ้ง” นักวิ่งตัวแม่ของ “มหกรรมชิงลิง” แห่งเมืองแสนสุข

50

ไทยรันคุยกับ พี่อุ้ง ปุณยนุช ปรัชญานิพนธ์ สาวสวยขาแรง ตัวแม่ของมหกรรมวิ่งชิงลิง แห่งเมืองแสนสุขพี่อุ้งกวาดลิงและคิงคองจากงานวิ่ง Bangsaen21 และ BANGSAEN42 หน้าหาดบางแสนมาทุกรายการ ทุกปี เรียกว่าไม่มีลิงของปีไหนหลุดรอดไม่ได้อยู่ในห้องนอนเจ๊ (เรามั่นใจว่า ถ้า MICE แจกรางวัลพิเศษให้แก่เหล่าเจ้าแม่แห่งผองลิง ผู้กวาดลิงทุกตัวได้ครบตลอด 5 ปีของ BS21 รับรองว่าเจ่เจ๊ของเรา ต้องเป็นคนแรกๆที่ได้รางวัลนี้ ❤️😃)

พี่อุ้ง ไม่ใช่แค่นักวิ่งน่ารัก แต่เป็นผู้หญิงที่วิ่งเร็ววิ่งแรงมากๆ ค่ะ เร็วจนควอลิฟายบอสตันมาราธอนมาแล้ว วิ่งได้นิ่งๆตลอดเส้นทางอีกด้วย ประสบการณ์การวิ่งของเธอนั้นกวาดแชมป์ในสนามดังๆในไทยมากมาย และยังเก็บประสบการณ์มาราธอนดังๆในต่างประเทศหลายสนาม ทั้งโอซาก้ามาราธอน ปารีสมาราธอน บอสตันมาราธอน เบอลินมาราธอน ซึ่งที่เบอลินมาราธอนพี่อุ้งยังทำสถิติไว้สวยงาม 3 ชั่วโมง 22 นาที 37 วินาที ขาแรงสุดๆ ชนิดที่หนุ่มๆเห็นยังต้องหลบเลยหละค่ะ

โพสต์นี้ ไทยรันคุยกับพี่อุ้งเรื่องการวิ่ง แรงบันดาลใจและ Boston Marathon สนามวิ่งที่สุดภาคภูมิใจพี่อุ้ง เรารวบรวมมาไว้ให้เพื่อนๆเก็บไว้เป็นแรงบันดาลใจ สักวัน เราจะไปวิ่งที่สนามมาราธอนหมายเลขหนึ่งของโลกสนามนั้นให้ได้ แรงบันดาลใจดีๆจากพี่อุ้งเพียบในโพสต์นี้.

พี่อุ้งเริ่มต้นวิ่งอย่างไรคะ?

พี่อุ้งเริ่มต้นการวิ่งตั้งแต่อายุ 16 ปี เพราะต้องตามคุณแม่ไปออกกำลังกายด้วยการเต้นแอโรบิก แต่พี่อุ้งเห็นมีคนวิ่งที่สนามกีฬา จึงลองวิ่งบ้างก็รู้สึกเพลินดี วิ่งไปฟังเพลงจากซาวด์อะเบาท์ไป แต่ก็วิ่งเพียงแค่ 4-5 กิโลเมตรเท่านั้น จนอายุเกือบ 30 ปี ถึงมารู้จักการวิ่งมาราธอน และเริ่มวิ่งมาราธอนอย่างจริงจัง จากระยะมินิมาราธอน ฮาร์ฟมาราธอน ฟูลมาราธอน และ 100K ซึ่งพี่อุ้งค้นพบว่าระยะที่พี่อุ้งชื่นชอบมากที่สุดคือระยะฟูลมาราธอนนั่นเอง

วางเป้าหมายในการวิ่งไว้อย่างไรคะ?

สาวนักวิ่งขาแรงคนนี้ แม้จะเป็นนักวิ่งตัวเล็กๆคนหนึ่ง แต่จะบอกว่าความฝันในการวิ่งของเธอนั้นใหญ่มากค่ะ หลายคนต้องแอบคิดแน่ๆเลยว่าความฝันใหญ่แบบนี้ น่าจะเป็นการพิชิตเหรียญ SixStar แน่ๆ แอดก็คิดเหมือนกันค่ะ
แต่พอถามพี่อุ้งแล้ว ไม่ใช่อย่างที่คิดเลย เพราะเป้าหมายของพี่อุ้งคือการวิ่งเก็บมาราธอนไปเรื่อยๆ เก็บมาราธอนไปรอบโลกเลยหละค่ะ

เพราะการได้ไปวิ่งต่างประเทศสร้างประสบการณ์ดีดี ประสบการณ์ใหม่ๆให้กับชีวิตพี่อุ้ง เป็นการท่องเที่ยวไปในตัว วิ่งไป ชมสถานที่สำคัญของเมืองต่างๆ ไป เป็นความสุขที่สุดของพี่อุ้งแล้ว

บอสตันมาราธอน World Majors แรกของพี่อุ้ง

มีคนบอกกับพี่อุ้งว่า 6 สนาม World Majos นั้น สนามบอสตันเป็นสนามวิ่งที่ไปยากที่สุด เพราะสนามอื่นๆ จะมีโอกาสให้เราล็อตโต้เสี่ยงดวงได้ แต่บอสตันไม่มีล็อตโต้ค่ะ คนที่จะไปได้ต้องใช้วิธี Charity และ ควอลิฟาย (คือต้องวิ่งสนามอื่นให้เวลาต่ำกว่าเกณฑ์ก่อนถึงจะมีสิทธิ์สมัคร) เท่านั้น คือยากทุกช่องทางเลย มีตังมากเท่าไรก็ไม่ได้แปลว่าจะไปสนามนี้ได้ ซึ่งพี่อุ้งรู้สึกว่าเป็นสนามที่ท้าทายดี จึงฝึกฝนวิ่งเพื่อให้ตัวเองมีคุณสมบัติผ่านเกณฑ์ และในที่สุดพี่อุ้งก็ได้ตั๋วไปบอสตันสมใจในปี 2018

บอสตันมาราธอนสนามที่สุดภาคภูมิใจ

การได้ตั๋วมาวิ่งบอสตันว่ายากแล้ว การลงวิ่งจริงยากกว่าหลายเท่าค่ะ เพราะพี่อุ้งต้องมาเจอกับสภาพอากาศที่เลวร้าย
อากาศติดลบประกอบกับมีฝนตก พี่อุ้งถูกน้ำขังรองเท้าก่อนจะเริ่มสตาร์ท หนาวจนขาชาไม่มีความรู้สึก เป็นการวิ่งครั้งแรกที่พี่อุ้งอยากจะหนีกลับบ้าน ณ ตอนนั้นเลย แต่ก็ฮึดสู้ เดินหน้าต่อ พี่อุ้งบอกว่าระหว่างวิ่ง รู้สึกเหมือนไม่มีขา ทรมานมาก

นอกจากอากาศที่หนาวแล้ว เส้นทางวิ่งของบอสตันมาราธอนยังสุดโหด เหมือนเป็นการวิ่งดิ่งลงเนินอยู่ตลอด ซึ่งเสี่ยงที่จะบาดเจ็บจมูกเท้า และหน้าแข้งมากๆ แม้ระหว่างทางที่วิ่งเราจะเจ็บปวดจากความหนาวเหน็บ แต่การวิ่งที่บอสตันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่โด่ดเดี่ยว แม้ฝนจะตกโปรยปราย อากาศจะหนาว แต่ผู้คนที่บอสตันก็ยังอดทนเชียร์นักวิ่งแบบสู้ไม่ถอยเหมือนกัน พี่อุ้งก็ประทับใจตรงนี้ด้วย และในที่สุดพี่อุ้งก็พาตัวเองไปถึงเส้นชัยจนได้

พี่อุ้งย้ำค่ะว่าการวิ่งทีบอสตันใช้ใจล้วนๆ เพราะทุกครั้งที่พี่อุ้งวิ่ง พี่อุ้งใช้ขาวิ่งนะคะ เป็นขาที่ผ่านการฝึกฝนและแข็งแรงมาก แต่สำหรับบอสตันมาราธอนขาที่แข็งแรงก็ยังสู้ใจที่แข็งแกร่งไม่ได้จริงๆ พอถึงเส้นชัยพี่อุ้งถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ ที่สามารผ่านสนามสุดโหดแบบนี้ไปได้ มาราธอน ในปี 2018 จึงเป็นสนามวิ่งที่สุดภาคภูมิใจของพี่สาวขาแรงคนนี้

วิ่งอย่างไรให้เก่งเหมือนพี่อุ้ง

พี่อุ้งคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด คือความพยายาม รู้จักพัฒนาตัวเอง ไม่ท้อแท้ เปิดรับสิ่งดีๆที่จะช่วยให้พัฒนาการวิ่งของเราดีขึ้นอยู่ตลอด ที่สำคัญต้องมีวินัยในการฝึกซ้อม ยิ่งซ้อมหนักยิ่งวิ่งทน วิ่งอึด วิ่งเร็วสมใจค่ะ